≫ Publicystyka ≫ Społeczeństwo ≫ Nie jestem Dorotą Zawadzką

Login:
Hasło:

(...) przecież skuteczne i mądre wychowanie wymaga stosowania mieszaniny stylu demokratycznego i autokratycznego. W niektórych sprawach rodzice wcale nie muszą konsultować swoich decyzji z dziećmi, od tego są rodzicami. Czasami ucieczka w „demokrację” jest niczym innym, jak uchyleniem się od rodzicielskiej odpowiedzialności. (...)

Z rezerwą podchodzę do opinii różnych osób, które utyskują na tak zwaną dzisiejszą młodzież, na poziom matur, na złe wychowanie, rewolucję w obyczajowości etc. Bywa, że sama ulegam emocjom, typu „za moich czasów było lepiej”, ale mimo wszystko staram się zachować rozsądek i wiem, że gdy się głębiej poskrobie, to często okazuje się, że ci, co dziś tak są załamani „tą dzisiejszą młodzieżą”, mają bliźniaczo podobne doświadczenia z czasów swoich niepokornych młodych lat. Młodość z „cudownych lat” ma swoje prawa, przywary, grzeszki i błędy. W dużej części od wieków niezmienne.

 

Zmienia się natomiast co innego. Podejście dorosłych do tych najmłodszych. I tu ośmielę się postawić hipotezę, że jeśli mamy do czynienia z patologią wśród nastolatków, to jest to wynikiem zaniedbań w wychowaniu dzieci w wieku (jakby to napisali na zabawakach) od 0 do 8 -9 roku życia.

 

Niedawno  kilku publicystów, dziennikarzy i osób publicznych zbulwersowało się reklamą margaryny z udziałem Doroty Zawadzkiej, czyli słynnej Superniani, wszechautorytetu „wszystkich” młodych rodziców, która radzi sobie z wrzeszczącymi, kopiącymi i przeklinającymi maluchami, które nie chcą same spać i plują w twarz mamuni. Ba, radzi sobie! Radzi sobie w tydzień!

Pośpieszalski grzmiał, iż „supernanny” to obca podróba, a jej popularność to zasługa naszych zaściankowych kompleksów w stosunku do mitycznego zachodu. Elbanowscy przekreślili Zawadzką, odkąd okazało się, iż ta żywo zainteresowana upychaniem sześciolatków w szkołach, pisząc słusznie, iż z superniani zrobiono autorytet, bo wszystko jest możliwe, jeśli zatrudnić autorytet, pod naciskiem którego - jak wiemy z eksperymentu Milgrama - człowiek jest zdolny do robienia rzeczy, których normalnie za nic by nie zrobił. Więc i margarynę się promuje, jako zdrową żywność używając jako argumentu autorytetu (niekwestionowanego, rzecz jasna)

 

 

 

Inny błąd to przymowanie przez rodziców postaw służacych. W sumie nie wiem dlaczego to robią, jest to chyba jakiś straszny masochizm, bo wolą sami zdzierać do krwi ręce w pracy i obowiązkach domowych, zaś boją się jak świńskiej grypy oddelegować część obowiązków domowych na dzieci.Rygor codziennych obowiązków boli, jednak minimalizowanie wysiłku dzieci prowadzi do tego, że w końcu trudno od nich wyegzekwować nawet najmniejszą pracę.  Takie heroiczne poświęcenie się dla dzieci, raz że idiotyczne to na dodatek krzywdzące najmłodszych.

 

Nowy trend w wychowaniu to również zrównanie roli rodzica i dziecka, hołdowanie modelowi „kumpel – kumpel”, co powoduje zacieranie granic, a w rezultacie wypaczone pojecie szacunku. Rodzic, który chełpi się tym, że jest taki nowoczesny bo zachowuje się jak pięcioletnie dziecko, czyli głupieje, albo negocjuje z trzylatkiem problem typu: „ no dlaczego nie chcesz założyć swojej czapeczki” (ustalając przy tym swoją BATNĘ, ha ha ha ) powinien zastanowić się, czy jego dziecko tego właśnie sobie życzy?

 

 

A przecież skuteczne i mądre wychowanie wymaga stosowania mieszaniny stylu demokratycznego i autokratycznego. W niektórych sprawach rodzice wcale nie muszą konsultować swoich decyzji z dziećmi, od tego są rodzicami. Czasami ucieczka w „demokrację” jest niczym innym, jak uchyleniem się od rodzicielskiej odpowiedzialności.

 

W efekcie, zamiast nowoczesnego, czyli powinno być (teoretycznie) lepszego modelu wychowania, mamy wychowanie względne, relatywne, w którym nie ma stałych wartości, a wszystko jest uzależnione od punktu subiektywnego widzenia, liberalnie podejmowanej wolności, rodzaju zastosowanej interpretacji.

 

Takie podejście bardzo dobre jest dla osoby w wieku studenckim (no bo szuka, już jako dorosły i bardziej świadomy podmiot), nie dla kilkulatka.

Rodzice stoją pod podwójnym wyzwaniem: z jednej strony trud wychowania, ich miłość i zdrowy rozsądek. A z drugiej syf medialny i nowe filozofie pedagogiczne.

 

***

Wczoraj wieczorem przypadkiem zobaczyłam reklamę lodów „Koral”. Doda, ubrana jak nie przymierzając, wyuzdana kurtyzana, przychodzi z lodami do grupki kilkuletnich dzieci. Te witają ją z zachwytem „Doda ! Doda” A Doda z lubością oblizuje loda…..

W takich chwilach, mimo swoich trzydziestu dwóch lat, włączam się w chór malkontentów zawodzących nostalgicznie „ a za moich czasów…” i ocieram łzę w oku na wspomnienie Ani z Zielonego Wzgórza.  I boję się, że dosięgnie mnie bezradność.

bożena,
dodany: 2009-05-06

Zaloguj się